ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΩΝ ΑΛΙΕΩΝ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

Ο Σύλλογος Ερασιτεχνών Αλιέων και Ναυτικών Αθλημάτων "Ο Άρμος" είναι ένας από τους χαρακτηριστικούς συλλόγους του Περάματος, συνδεδεμένος άμεσα με την αλιευτική και ναυτική παράδοση της περιοχής.

Το Πέραμα και η Αλιευτική του Ταυτότητα

Το Πέραμα ιδρύθηκε κυρίως από Μικρασιάτες πρόσφυγες στις αρχές του 20ού αιώνα. Η κοινότητα Περάματος συστάθηκε επίσημα στις 7 Μαΐου 1933, ενώ αναγνωρίστηκε ως Δήμος το 1963. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά "Αλιευτικός Συνοικισμός Προσφύγων Περάματος", καθώς η αλιεία αποτελούσε την κύρια ασχολία των κατοίκων.

Ο Σύλλογος "Ο Άρμος"

Η ιστορία ξεκινάει περίπου στα μέσα του 1996 όταν δειλά μια μικρή ομάδα ανθρώπων,κάτοχοι μικρών αλιευτικών σκαφών εγκαθιστούν αυτά σε έναν χώρο που λίγο νωρίτερα είχε εγκαταλείψει η εταιρία κατασκευής μπλοκιων για την κατασκευή της 3ης προβλήτας.Μεσα σε αυτόν το χώρο που περιβαλονταν απο χώματα,βράχια και μπάζα οραματιστηκαν τη δημιουργία ενός αλιευτικού καταφυγιου για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν λίγες στιγμές χαλάρωσης.Ο καιρός περνούσε, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι,στην πλειοψηφία τους κάτοικοι του Περάματος αλλά και από γύρω δήμους,αναζητούσαν το ίδιο,δηλαδή έναν χώρο για να μπορέσουν να τοποθετήσουν τη βάρκα τους,για λίγο ψάρεμα η μια βόλτα.

Τοτε άρχισε να δημιουργείται η ανάγκη δημιουργίας ενός συλλόγου για να εδραιώσει έναν εγκαταλελημενο χώρο και να δημιουργήσει σε αυτόν.

Ετσι το 1998 ο συλλογος ερασιτεχνών αλλιεων και ναυτικών αθλημάτων "ΑΡΜΟΣ" παίρνει "σάρκα και οστα" (αξίζει να σημειωθεί ότι η επωνυμία του συλλόγου δίνεται από την ομώνυμη εταιρεία κατασκευής των μπλοκιων που αναφέρθηκε νωρίτερα)

Ο συλλογος δυναμώνει,τα μέλη του δημιουργούν αυτοσχεδιες εξέδρες για την πρόσβαση τους,φυτεύουν δένδρα και η περιοχή αρχίζει να αλλάζει όψη από έναν μπαζοτοπο που ήταν πριν.

Το 2004 ο ΑΡΜΟΣ έρχεται αντιμέτωπος με τις ορέξεις του ΟΛΠ που θελει να πάρει τον χώρο ώστε να επεκτείνει την Τρίτη προβλητα που είχε κατασκευαστεί. Η τοτε δημοτική αρχή,τα μέλη του συλλόγου, κάτοικοι και φορείς του Περάματος αντιστέκονται και τελικά καταφέρνουν να απομακρύνουν τον κίνδυνο.

Από τότε μέχρι σήμερα ο συλλογος δυναμώνει και συνεχίζει να υπάρχει χάρη στα μέλη και τις διοικήσεις του που προσπαθούν να διαμορφώσουν έναν χώρο χωρις στήριξη από παρατάξεις και φορείς, αλλά μόνο απο τις συνδρομές και τη βοήθεια των μελών του καταφερνοντας να έχει ενα ησυχαστήριο, λίγα μέτρα μέσα απο την κεντρική λεωφόρο.